به گزارش خبرگزاری حوزه، حجتالاسلام وحیدی، استاد حوزه علمیه، با تبیین مبانی دیپلماسی در قرآن، بر این نکته تأکید کرد که ادبیات مواجهه با دشمن در متون دینی، بر پایه قدرت، صلابت و بازدارندگی شکل گرفته است.
هربار به دشمنان تضمین دادیم که از سوی ما خطری متوجه شما نیست، ضربات شدیدتری متوجه ما شد!
زبان دیپلماسی در قرآن زبان شدت، تحکم و قدرت است و دشمنان خوب این را فهمیدهاند.
«أَلَّا تَعْلُوا عَلَیَّ وَأْتُونِی مُسْلِمِینَ» (نمل:۳۱)
لازمه محبت داشتن، محکم بودن و شدت داشتن مقابل تجاوزکار است، اگر چنین نباشی، به او بر هلاکت حرث و نسل شجاعت دادهای.
«وَمَنْ یُوَلِّهِمْ یَوْمَئِذٍ دُبُرَهُٓ إِلَّا مُتَحَرِّفًا لِقِتَالٍ أَوْ مُتَحَیِّزًا إِلَیٰ فِئَةٍ فَقَدْ بَآءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ...» (انفال:۱۶)
عقب نشینی غیر تاکتیکی مستلزم عذاب الهی است.
عقب نشینی فقط برای دو امر جایز است:
۱. مُتَحَرِّفًا لِقِتَالٍ: انتخاب موقعیت جدید برای حمله مجدد؛
۲. مُتَحَیِّزًا إِلَیٰ فِئَةٍ: پیوستن به گروهی دیگر از مجاهدان برای حمله مجدد.
خطابهای جهاد در قرآن به صورت عام مطرح شده است اما خطابهای صلح و سازش مخاطب شخص رسول خداست.
یعنی امر جهاد یک امر عمومی است اما سازش مخاطبش ولی جامعه است.
فرهنگ عمومی جامعه دائم حرب لمن حاربکم باشد، اما وقتی سخن از برداشتن پرچم صلح است:
«وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَهَا وَتَوَکَّلْ عَلَی اللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ» (انفال:۶۱)
و اگر دشمنان به صلح گرایند، توی ولی خدا هم به صلح گرای، و بر خدا توکل کن، که یقیناً او شنوا و داناست.
ما تظاهرات طلب سازش نداریم، فقط تظاهرات اعلام آمادگی برای فداکاری و جهاد با دشمنان داریم.
نظر شما